omrumsworld

VAR OLUŞUM (20 Eylül 2019)

Yaşamın kıyısında
Bitmemiş bir cümlenin devamında
İki nefes arasındaki duraklamada

Var olmak

LITTLE GIRL (Sep 19, 2019)

Little girl
Little girl
Tell me where you’ve been
I waited for you yesterday morning
You didn’t drop by to play 

(A CHILDREN’S SONG)

Oh, don’t ask me
What happened
I will tell you all
But please
Do not interrupt:

I woke up
In the middle of the night
Looked out of the window
A strange fog has landed on the town
Thick as hell
A snow-white cloud wrapped the houses
Sneaked in through the crack in the window
Singing the lullaby my beautiful mom used to sing
I have not heard it for a very long time
It wrapped the room
Swayed it gently
To the right
To the left
To the right
To the left

Then the dream angels came
Danced around my bed
The archangel stopped abruptly
Raised his arms
The lullaby faded
The angels froze
Fog got denser

The archangel approached closer:

‘’Little girl
Little girl
Let’s make a deal
I will give you
The most beautiful dream of your life
When you wake up
Happiness will fill your heart
The warm spring breeze will caress your cheek
And the sun will smile idly

I can make you a princess
The prettiest girl in the ballroom of the palace
Dancing in the arms of the Prince
Or
The girl imprisoned in the tower
Waiting for the boy to rescue her
I can give you pearls and gold
Glittering diamonds
Instead
I can make you a very famous singer
Worshipped by thousands
Millions of fans’’

The little girl stopped talking

I think she chose to become a princess
How wonderful 

No
Not at all
She will be Rapunzel 

Come on people
Don’t twaddle
What era are we living
She will be a very famous artist, for sure

Little girl
Little girl
Tell us
Which dream you asked for

In a golden autumn evening
I will bring him a cup of coffee
On the porch
We will sit side by side
Not saying a word
Watch the sunset
The kitty playing with her mom
A butterfly will land
On the White Rose
A curious Northern mockingbird
Painted in rainbow colors
On the branch of the red maple tree
Will look down to us
Night will fall and
Cover the garden as a velvet cloth
He will rise up
Extend his hand to me
‘’Come on, my love
Let’s get inside
It is getting cold’’
His hand
In my hand

I will sit on the couch
He will lie down
With his head
Resting on my lap
I will caress his hair gently
Not saying a word

Little girl
Little girl
Tell me what happened
Did the Archangel give
The dream you asked from him
Now what
Your eyes are filled with tears

The dream angels went
To a very faraway land
No dreams
Since then
I sing my mom’s lullaby
To that little girl

KÜÇÜK KIZ (19 Eylül 2019)

Küçük kız
Küçük kız
Söyle bana nerdeydin
Dün sabah bekledim
Oynamaya gelmedin

Ah sormayın
Neler oldu
Anlatayım birer birer
Lütfen
Sözümü kesmeyin:

Gecenin bir vakti
Uykum kaçtı
Pencereden baktım
Garip bir sis inmişti kasabaya
Yoğun mu yoğun
Bembeyaz bir bulut sarıyordu evleri
Pencerenin aralığından içeri sızdı
Güzel annemin ninnisini söylüyordu
Nicedir duymadığım
Odayı sarmaladı
Nazikçe salladı
Bir sağa
Bir sola
Bir sağa
Bir sola

Sonra düş melekleri geldi
Dans ettiler yatağımın çevresinde
Başmelek aniden durdu
Kollarını yukarı kaldırdı
Ninni sustu
Melekler oldukları yere mıhlandı kaldı
Sis yoğunlaştı
İyiden iyiye

Başmelek yaklaştı:

‘’Küçük kız
Küçük kız
Seninle bir anlaşma yapalım
Hayatının en güzel düşünü vereceğim sana
Uyandığın zaman
Yüreğini mutluluk dolduracak
Ilık ilkbahar rüzgarı okşayacak yanağını
Güneş tembel tembel gülümseyecek

Seni prenses yapabilirim
Saraydaki balonun en güzel kızı
Prensin kollarında
Veya
Kuleye kapatılmış bir kız
Onu kurtaracak delikanlıyı beklemekte
İnciler
Altınlar verebilirim
Işıl ışıl pırlantalar
Ya da
Çok ünlü bir şarkıcı yaparım seni
Binlerce
Milyonlarca hayran sana tapmakta’’

Küçük kız sustu

Bence prenses olmayı seçti
Ne kadar harika 

Hayır
Hiç de değil
Rapunzel olacak o 

Yapmayın arkadaşlar
Saçmalamayın
Hangi devirde yaşıyoruz
Elbette çok ünlü bir sanatçı olacak

Küçük kız
Küçük kız
Söyle bize
Hangi düşü istedin

Altın bir sonbahar akşamında
Evimin terasında
Bir fincan kahve götüreceğim ona
Tek kelime etmeden
Yan yana oturacağız
Güneşin batışını izleyeceğiz
Yavru kedinin annesiyle oynamasını
Bir kelebek konacak beyaz güle
Kırmızı akçaağacın dalında
Gök kuşağı renginde
Meraklı bir alaycı kuş
Bize bakacak

Gece inecek
Kadife bir örtü gibi kaplayacak bahçeyi
Ayağa kalkıp elini uzatacak bana
‘’Haydi sevgilim
İçeri girelim
Hava serinledi’’
Eli elimde

Kanepeye oturacağım
O gelecek
Yanıma uzanacak
Başı kucağımda
Saçlarını okşayacağım usul usul
Hiç konuşmadan

Küçük kız
Küçük kız
Söyle bana ne oldu
Baş düş meleği
Verdi mi sana en çok dilediğini
O da ne
Gözlerin yaşlarla dolu

Düş melekleri çekip gitti
Çok uzak bir diyara
O zamandan beri
Düşlerim yok
Ben de annemin ninnisini söylerim
O küçük kıza.

WHAT THE EYES SEE (Sep 18, 2019)

Remember the boy in the movie ‘’the Sixth Sense?’’

He said

‘’I see dead people’’

Dead people

Everywhere

 

I see suffering

On the faces of the people I have never met before

In the eyes of the limping dog

In the heartbeat of the pigeon with broken wing

 

The Chorus: Pain is everywhere

Pain is everywhere

 

A dark grey heavy cloud has landed

On the valley

Visibility distance is zero

I feel my way

Get hold of someone

Something

Hold onto them tightly

As if they are my life vein

Nails break

Fingers bleeding

 

The Chorus: One cannot hold what they have forever

 

A scream rises up my throat

Beyond human voice

I fall down right there

Like an empty sack

GÖZÜN GÖRDÜĞÜ (18 Eylül 2019)

Altıncı His filmindeki çocuğu hatırladın mı?

‘’Ölü insanlar görüyorum’’ diyordu

Nereye baksa

Ölü insanlar

 

Ben ise acı görüyorum

Hiç tanımadığım insanların yüzünde

Aksak köpeğin gözlerinde

Kanadı kırık güvercinin yürek çarpıntısında

 

Koro: Acı her yerde

Acı her yerde

 

Koyu gri

Ağır bir bulut çökmüş vadiye

Görüş uzaklığı sıfır

El yordamıyla ilerliyorum

El yordamıyla

Yakalıyorum birini

Bir şeyleri

Kenarından

Köşesinden

Sımsıkı yapışıyorum

Hayat damarımmış gibi

Tırnaklarım kırılıyor

Parmaklarım kan içinde

 

Koro: İnsan sonsuza dek tutamaz elindekini

 

Bir çığlık yükseliyor boğazımdan

İnsan sesinden öte

Düşüp kalıyorum oracıkta

Boş bir çuval gibi.

DIALOGUE WITH THE WOMAN-IN-THE-MIRROR (Sep 17, 2019)

Woman in-the-mirror: What do you see?

Woman: Of course, my face! What else could it be? My face as it has always been.

Woman in-the-mirror: Look carefully. Look and examine from top to bottom. Tell me what you see.

Woman: Okay, if that’s what you ask for. Let me start with my hair. Its color has faded a little. Root dyeing won’t be enough. Hair dye doesn’t last as it used to. Either they are of poor quality or it is more difficult to cover the white hair. I think the latter is true. Its style is as it has always been. I have it cut exactly the same. This is what looks the best on me. (The woman is quiet)…I may have a different haircut next time. I may even change its color, why not? A layered cut might look good. I can have a thin piece of the hair in front dyed into purple or duck head green. Let it wash away fast. I can go to the hairdresser more frequently just to have them dyed. Yes, the idea of changing my hair is very appealing. Thank you.

Woman in-the-mirror: Now look at your forehead. And your cheeks.

Woman: I see no problem in my forehead. It hasn’t got wrinkled because I don’t use my mimics much. It will be nice though if I reshape my eyebrows a little. My cheeks are also fine except for a few scars of old pimples or acnes. I cover them with foundation crème.

Woman in-the-mirror: What about your lips?

Woman: My lips have always been pale. This is why I don’t step out without lipstick on. The indents on both sides of my lips have become deeper, yet I don’t what to have botox or filling there. Let them be so. I think my lips are getting thinner. Let me check my youth photos. Of course, how thin they have become! It seems that is because of ageing. I am afraid they will be two thin lines when I am eighty years old. Nah, they are okay now. Let me not have them swollen as bit by a bee.

Woman in-the-mirror: Your neck?

Woman: You shouldn’t have asked about my neck. That is my soft spot. Can’t you see the jowl right here? (The woman moves the sagging skin beneath her chin with her fingertips)Look how it is! I should have it operated as soon as possible, should have that piece of skin cut and removed. Let me ask Safiye her doc’s name. The man made her look at least twenty years younger. No flaw on her face. But poor Nermin couldn’t be better after she had her eye bags removed. She now has the look of a dead fish. The bottom eyelids retract down. And her surgeon was a very famous one. Believe me, I can’t look into her face while talking to her because she will notice I am looking at her retracted eyelids. I should learn who Safiye’s doctor was urgently.

Woman in-the-mirror: Only your eyes are left now. Come on. Look at them.

Woman: I know my upper eyelids are sagging. I am well aware of it. Please don’t touch me on the raw.

Woman in-the-mirror: Look right into your eyes, nowhere else.

Woman: I don’t have any other flaws. Don’t insist.

Woman in-the-mirror: I am not looking for flaws. All I ask is to look INTO ME.

 

My hair entangled with seaweed

Hosting a crab

My skin is grey-white

A hole in my right cheek

Through which my teeth appear

My lips are closed tightly

The words consumed long ago

My eyes

The most horrific part of my face

Two pitch black holes

Deeper than the night

 

Woman: When did the storm cease? I haven’t noticed.

How black is the sea at night!

 

Woman in-the-mirror: The moon is about to rise

Phosphorescence will dance playfully on the surface

Whether we see them or not

This is what has happened

This is what will always happen

 

Let your soul rest now

AYNADAKİ KADINLA KONUŞMALAR (17 Eylül 2019)

Aynadaki Kadın: Ne görüyorsun?

Kadın: Kendi yüzümü elbette. Başka ne olabilir ki? Her zamanki gibi.

Aynadaki Kadın: İyi Bak. Önce tepeden tırnağa incele. Gördüklerini anlat bana birer birer.

Kadın: Peki, madem öyle istiyorsun. Saçlarımla başlayayım. Rengi biraz açılmış. Dip boya yetmez. Boya eskisi kadar uzun dayanmıyor. Ya kalitesi bozuldu ya da beyazları kapatmak daha güç. Sanırım ikincisi. Şekli yıllardır alışık olduğum gibi. Hep aynı kestiririm. Bana en çok yakışanı bu boy. (Kadın susar)… Bir dahaki sefere daha farklı kestirebilirim. Hatta rengini bile değiştirebilirim, neden olmasın? Şöyle katlı bir kesim bana yakışabilir. Önlere de renk attırırım. Örneğin mor. Belki de ördek başı yeşil. Varsın boya çabuk aksın. Sık sık giderim kuaföre, ne olacak ki. Evet, saçımı değiştirme fikri bana hayli çekici geliyor. Teşekkür ederim.

Aynadaki Kadın: Şimdi alnına bak. Ve yanaklarına.

Kadın: Alnımda bir sorun yok. Mimiklerimi pek kullanmadığımdan kırışmadı. Kaşlarımı biraz düzeltsem fena olmayacak. Yanaklarımda iyi. Eskinin birkaç sivilce veya akne izi dışında. Onu da fondötenle kapatıyorum.

Aynadaki Kadın: Ya dudakların?

Kadın: Dudaklarım kendimi bildim bileli renksiz. Bu yüzden ruj sürmeden adımımı atmam dışarı. Her iki kenarda izler derinleşmiş. Botoks veya dolgu yaptırmak istemiyorum. Öyle kalsın. Dudaklarım inceliyor gibi geldi. Dur, gençlik resimlerime bir bakayım. Tabii ya, ne kadar da incelmiş! Demek ilerleyen yaşla böyle oluyor. Korkarım seksenimde ince birer çizgi gibi kalacak. Şimdilik idare eder. Arı sokmuş gibi şişirtmeyelim.

Aynadaki Kadın: Boynun?

Kadın: Boynumu sormayacaktın. Yumuşak karnım. Gıdım sarktı, görmüyor musun? (Kadın parmak uçlarıyla çenesinin altındaki gevşek deriyi sağa-sola hareket ettirir)Bak, ne halde! Kesin en kısa zamanda ameliyat ettirmeliyim. Beni yaşlı gösteren tek yer boynum. Neyse ki sadece gıdı sorunum var. O deri parçasını kesip aldırmalı. Safiye’ye sorayım doktorunun adını. Adam kadını en az 20 yaş gençleştirdi. Hiçbir hata yok yüzünde. Zavallı Nermin göz altı torbalarını aldırdıktan sonra iflah olmadı. Ölü balık bakışlı. Alt göz kapakları fena halde aşağıya çekiyor. Üstelik cerrah pek bir meşhurmuş. Vallahi konuşurken kızın yüzüne bakamıyorum fark edecek diye. Safiye’nin doktorunu acilen öğreneyim.

Aynadaki Kadın: Geriye gözlerin kaldı. Haydi, bak bakalım.

Kadın: Göz kapaklarım düşüyor. Bunun farkındayım. Lütfen yaramı deşme.

Aynadaki Kadın: Gözlerinin ta içine bak. Başka yere değil.
Kadın: Başka sorunum yok, üsteleme.

Aynadaki Kadın: Sorun aramıyorum ki. Sadece BANA bakmanı istiyorum.

 

Saçlarım yosunlara dolaşmış, bir yengece ev sahipliği yapıyor.

Cildim gri-beyaz

Sağ yanağımın yerine bir boşluk

Dişlerim görünüyor

Dudaklarım sımsıkı kapalı

Sözcükleri tüketmiş artık

En korkuncu gözlerim

İki kapkara boşluk

Geceden daha derin

 

Kadın: Fırtına ne zaman dindi? Fark etmemişim.

Gece ne kadar karanlıkmış deniz

 

Aynadaki kadın: Birazdan ay doğar

Yakamozlar oynaşır yüzeyde

Görmesek de

Hep böyle oldu

Hep böyle olacak

 

Artık ruhunu dinlendir

 

KELEBEK DÖVMELİ KADIN (16 Eylül 2019)

Pazartesi sabahı

Aylardan Eylül

Dışarıda ne araba homurtusu

Ne de korna sesi henüz

 

Dışarı çıktım sessizce

Güneş doğdu doğacak

Kül rengi bir tül örtüyor bahçeyi

Ve çevre evleri

 

Saksı bitkilerimi nicedir ihmal etmiştim

Yarı vicdan azabı

Yarı boşver-gitsincilikle

Kurumuş yaprakları topladım

Birer birer

Sardunyaların solan çiçeklerini kopardım

Biraz su verdim

 

Sonra oturdum bir kenara

Gözlerimi kapadım

Sızlayan ruhumu dindirmek için

İşe yaradı mı derseniz

Eh işte

 

Tam içeri gireceğim

Bir kelebek gördüm beyaz sardunyada

Sarı-turuncu kanatları

Kahverengi beneklerle oya gibi işlenmiş

 

Bir süre bakıştık

Konuşmadık

Yaz bitmişti

Veda için geldiğini anlamıştım

Yakaladım bir hamlede

Sağ  ayak bileğime yapıştırdım

Dövme gibi

Orada kalsın diye

 

Artık hep benimle

THE WOMAN WITH BUTTERFLY TATTOO (Sep.16, 2019)

Monday morning in September

No vrooming

No honking yet

 

I stepped out

The sun about to rise

A smoky veil over the garden

And the surrounding houses

 

I have neglected my pot plants

For quite a while

Filled with half-remorse

And half let-it-be-so

I picked up the dry leaves

Snapped the withering geranium flowers

Watered them a little

 

Then I sat aside

Closed my eyes

Hoping to lullaby my aching soul

Did it work

Well, so-so

 

I was about to step inside

When I saw the butterfly

On the white geranium

Yellowish orange wings

Embroidered with brown spots

 

We looked at each other for a moment

No talking

The summer was over

I knew she came to say goodbye

I caught her in one hand move

Slapped on my right ankle

To stay there

Like a tattoo

 

From now on

She will always be with me.

ERRATUM (Sep.15, 2019)

Every individual in this world, with no exception, is all alone. They may have either a big loving family or a bunch of good old fellows, yet they are eventually alone. It is difficult to carry the blend of void and anxiety it creates. It weighs us down. We try to ease this load by getting together with our lover and friends just to be able to breathe for a while. I do not believe that the biggest anxiety of the human kind is ”existence” Mr. Sartre. No offense, please. The biggest anxiety is awareness of loneliness in the vast universe. Once you notice this fact you can not get rid of it. There is no cure, but temporary remedies.

Human beings are weird. They believe they are ”unique”. This is indeed the truth. There is no single person exactly the same as you are in the world. I am sure you know I do not mean the outer appearance. Uniqueness is the result of the specific fusion of our experiences. There is no one else with exactly the same life experiences as you do. However, none of the components that moulded into you is unique. They are common in the mankind, yet the way they blend is unique.

Literature enables us to become aware of the vast array of elements common in all humans. It helps us to see we are not alone in the universe, that there are others who perceive, think and behave just like we do no matter how absurd or marginal it could be. This awareness eases our biggest anxiety and makes the life a bit more tolerable.

I used to think I was writing in order to breathe. That is not the whole truth. I write – or, should continue to write, I must say – for others to breathe as well.

Post Navigation